จะเอาอะไรกันนักเล่า

วันนี้ผมบังเอิญไปค้นเจอรูปตัวเองตอนป.6

บังเอิญไปค้นเล่นๆ ดันเจอรูปที่ไม่คิดว่าจะเจอ

ถ้าผมจำไม่ผิด ผมถ่ายรูปนั้นตอนจะเข้า ม.1

ทำให้ผมตระหนักได้ว่า ไอ้รูปถ่ายนี่มันเป็นไทม์แมชชีนจริงๆแหะ

นั่งมองหน้าตัวเองในรูปแล้วนึกย้อนไปตอนนั้น

ช่วงเวลานั้นเราทำอะไร เราคิดแบบไหน เราวางตัวยัง

ถ้าผมจำไม่ผิด สมัยนั้นผมไม่ค่อยมีเพื่อนแหะ 

ตอนนั้นผมเป็นเด็กขี้เกียจ ตัวต้นๆในห้องเลยทีเดียว

แต่ด้วยความหัวดี ทำให้ทุกคนกังขาว่า มันไม่ทำการบ้าน แต่มันได้เกรดสี่ได้ไงวะ

(ห้าๆ หัวดีไง)

ทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากคบกับเด็กขี้เกียจน่ะครับ

ตอนนั้นผมเป็ฯเด็กเงียบๆ หลอนๆ ใครว่าอะไรก็ทำ ไม่หือไม่อือ

ตอนป. 6 เพื่อนๆพากันเรียกผมว่า ผีตองเหลือง

จำได้ว่าครูสักคนนี่แหละปลุกกระแส

ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้แกเรียกผมแบบนั้น

พอนึกมาปัจจุบัน ผมก็ยังเป็นคนเงียบๆเหมือนเดิม

ต่างตรงที่ ถ้าผมสนิทด้วยแล้วผมก็จะคุยด้วย คือเลือกคนคุยด้วยน่ะครับ

เปลี่ยนเป็นคนบ้าๆบอๆ กล้าพูด กล้าเถียง ซะงั้น

ไม่ชอบก็ไม่ทำ ถ้าไม่จำเป็นน่ะนะ